GELATINE STAR, 60 cps – odżywianie stawów i chrząstek

Zastosowane w produkcie poszczególne zioła i części roślin zostały starannie wyselekcjonowane tak, aby ich synergiczne działanie było optymalnie skuteczne.

Sanguisorba officinalis – Krwiściąg lekarski – występuje stosunkowo obficie na północy Eurazji i na Pacyfiku w Ameryce Północnej. W przeszłości krwiściąg był cenioną rośliną leczniczą, w medycynie ludowej stosowano go głównie do tamowania krwawień, także „na stany zapalne” i „na żylaki”. Do dziś jest stosowany w homeopatii. Jest także dobrą rośliną pastewną. Co ciekawe, krwiściąg jest jedyną rośliną stanowiącą pokarm dla gąsienic błękitnego motyla błotnego.

Filipendula ulmaria – Wiązówka błotna jest ziołem dobrze znanym w medycynie ludowej. Wiązówka wspomaga mechanizmy obronne organizmu, zwłaszcza przed działaniem mikroorganizmów. Pozytywnie wpływa na ogólny stan zdrowia, łagodzi i wzmacnia. Przyczynia się do tłumienia stresu w niesprzyjającym środowisku. Ma działanie uspokajające i relaksujące, pomaga poprawić jakość snu. Co również istotne pozytywnie wpływa na prawidłową pracę serca, krążenie krwi oraz prawidłowy poziom cholesterolu i ciśnienia krwi. Wspomaga prawidłowe funkcje oddechowe, pracę nerek oraz wydalanie wody z organizmu.

W tropikalnych lasach deszczowych Ameryki Środkowej rośnie wysokie drzewo o gładkiej korze i rurkowatych kwiatach, Lapacho tabebuia, którego dobroczynne działanie znane jest miejscowym plemionom od wieków. Indianie nazywają to słowem, które można przetłumaczyć jako „mieć moc i siłę”. Współczesna historia lapacho sięga 1884 roku, kiedy to wyizolowano jego najważniejszy składnik – lapachol. Kora zawiera naftochinony i antrachinony, czyli substancje rzadko występujące razem w tej samej roślinie. Nadzwyczajne efekty przypisuje się zatem ich synergicznemu działaniu. Najważniejszym naftochinonem jest lapachol, który ma bardzo pozytywne działanie. Odkrycie i sukces lapacho były tak zaskakujące, że rząd brazylijski nałożył embargo informacyjne na wyniki wszystkich badań klinicznych z udziałem lapacho. Embargo to zostało zniesione dopiero w 1981 roku i od tego czasu zainteresowanie tą rośliną na świecie wzrosło bardzo gwałtownie.

Uncaria tomentosa – Vilcacora (koci pazur) rośnie w tropikalnych lasach dżungli amazońskiej do 800 m n.p.m. Jest to duża roślina pnąca o pomarańczowych kwiatach, jasnobrązowa, czasami błędnie nazywana pnączem. Jego mocna, zdrewniała łodyga oplata inne rośliny. U podstawy każdej pary liści znajdują się kolce przypominające pazury. Przez to własnie roślina nazywana jest „kocim pazurem”. Już od kilkudziesięciu lat przyciąga uwagę wielu biochemików, laborantów i lekarzy z całego świata. Jej sława sięga czasów starożytnych Inków w Peru, którzy używali jej do leczenia wielu chorób i dla niej schodzili z Andów do dżungli. Czcili ją jako „świętą roślinę”. Według starożytnej legendy odkrył ją wojownik z plemienia Ashaninka, który został ciężko ranny podczas przeprawy przez amazońską dżunglę. Słaby i śmiertelnie zmęczony padł na ziemię i czekał na swój koniec. Ale nagle zobaczył tygrysa amazońskiego – Otorongo, który pazurami i ostrymi zębami rozdzierał silne pnącze i pił wypływający sok. Po wypiciu podskoczył z ogromną siłą i złapał łanię. Ranny, ostatkiem sił doczołgał się do tego samego pnącza, wypił sok i natychmiast wróciły mu siły. Ze zdumieniem zobaczył „pazury” wyrastające z pnącza, podobne do pazurów tygrysa. Dzięki tej legendzie nazwa Uncaria tomentosa rozprzestrzeniła się jako „Uña de gato”, „Koci pazur”. Uncaria tomentosa wspiera prawidłowy stan stawów i mechanizmy obronne organizmu.

Salix alba – Wierzba biała jest szeroko rozpowszechniona praktycznie w całej Europie, Afryce Północnej i Azji Mniejszej. Na wschodzie rozciąga się aż do Jeniseju i Himalajów. Wierzba biała jest również znaną rośliną magiczną i leczniczą, szczególnie stare i mocne wierzby często pojawiają się w baśniach i legendach. Lecznicze działanie wierzby białej zauważył już w V wieku p.n.e. grecki lekarz Hipokrates. Działanie zostało naukowo udowodnione przez Anglika Edwarda Stone’a w 1763 roku. W medycynie ludowej stosowano ją głównie jako środek łagodzący na przeziębienia i „na reumatyzm”. W 1838 roku z wierzby wyizolowano kwas salicylowy. Większe zastosowanie w medycynie zyskał jednak sztucznie przygotowany kwas acetylosalicylowy, który został opatentowany jako aspiryna w 1899 roku. Była to pierwsza syntetycznie przygotowana substancja lecznicza uzyskana w oparciu o wiedzę o naturalnych składnikach roślin leczniczych. Wierzba biała wspomaga pracę stawów i mięśni oraz ogólną witalność organizmu.